De Quarantaineblues

Ergens in China 🇨🇳 ontsproot er iets. Wuhan. Ik heb ooit een cymbal gehad van het merk Wuhan. Een china type bekken. Hoe grappig is dat. Maar aan de situatie waarin we zitten is niet veel grappigs te bedenken. Hoewel humor juist ook nu iets heel moois is. Humor verzet, het verzet de zinnen. Humor legt bloot, het stelt aan de kaak. Het ontspant, verbindt, net als muziek. Een grap kan op elk moment, ja op elk moment. Zelfs op het allerlaatste moment. Wat mij betreft liggen we met zijn allen, ik ook, op mijn begrafenis (of crematie, ben ik nog niet uit), in een gigantische deuk. Lachen om mijn ellende is het dan niet meer, want in de staat waarin ik dan verkeer is er weinig ellende te ervaren. Maar wel lachen om mij. En om elkaar. En om ons als mensen, als wezens die hier op deze aardkloot maar wat aan het rommelen zijn. Want waar komt het leven nu op neer: ah ik ben geboren, ah school, ah werk, ah pensioen, ah oud worden, ah wat een mooie kist, klaar. We zijn hier maar even en dan niet meer. Dat is toch om je te bescheuren?

12 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven

Perceptieknal!

Beng! Ik heb mijn rijbewijs behaald! Yes! Nu lekker zelf naar de Mac en Mysteryland rijden! Burgertje en pilletje er in en weer terug! Uit deze vreugdespreukjes zou je kunnen afleiden hoe de gemiddeld

Lachend falen

Voor een startende leerling kan de eerste autorijles (en alle eerste lesjes daarna) best spannend zijn. Wat gaat die alwetende meestermeneer-directeurenbaas met bovennatuurlijke gaven van mij verlange

De instructeurscoach

Nu ik door het COVID-19 virus geen autorijles meer mag geven, maar nog wel naar Facebook mag, ontdekte ik daar een rijinstructeursgroep. Al gauw viel me op dat instructeurs er hun naam eer aan doen. Z